Mój TOp 45 - ELO (10-1)

 

I tak oto dobijamy do brzegu tej mojej muzycznej podróży. Przejście przez te 45 utworów ELO to nie była dla mnie zwykła zabawa w układanie cyferek na blogu. To był potężny powrót do czasów, kiedy byłem nastolatkiem i po raz pierwszy docierały do mnie te kosmiczne dźwięki w połowie lat 70.
  Słuchając dzisiaj tych piosenek, od razu wracają wspomnienia. Widzę te duszne, klimatyczne dyskoteki z młodości, a potem imprezy ze studenckich lat, gdzie przy Rock and Roll Is King czy Last Train To London parkiet dosłownie płonął i nikt nie myślał o powrotach do domu. Z drugiej strony, ile to razy po tych wszystkich szaleństwach wracało się nocą do pokoju, włączało na gramofonie Ticket to the Moon albo Rain Is Falling i po prostu odpływało w ten deszczowy, syntezatorowy klimat... Właśnie za to zawsze kochałem Jeffa Lynne’a i jego ekipę – potrafili w jeden wieczór podnieść człowiekowi ciśnienie rockowym przyłożeniem, by za chwilę rozbroić go balladą, przy której ciarki szły po plecach.
 W tym moim ostatnim cyklu na blogu bardzo zależało mi na jednym: żeby przy każdym numerze wyraźnie postawić ten plusik lub minusik przy nazwisku Kelly’ego Groucutta. Jeff był niesamowitym kompozytorem i wizjonerem, to jasne. Ale spójrzcie na moją pierwszą dziesiątkę – w każdym z tych dziesięciu najważniejszych dla mnie utworów słychać Kelly’ego! To nie żaden przypadek. Dla mnie, chłopaka wychowanego na klasycznych brzmieniach tamtych lat, te bezbłędne, wysokie chórki i pulsujący bas Kelly’ego to był po prostu fundament charakterystycznego stylu ELO. Bez jego głosu u boku Jeffa ta muzyka straciła potem część tego swojego jedynego w swoim rodzaju blasku.

  Wybór tych 45 numerów kosztował mnie sporo rozmyślań. Piosenki zamieniały się miejscami, do niektórych musiałem doprzeć po latach, a inne trzymają mnie za serce niezmiennie od ponad czterech dekad. Ostatecznie na samym szczycie postawiłem Sweet Talkin' Woman – dla mnie to po prostu absolutny wulkan energii, galopujące smyczki i czysta radość z grania, która stawia na nogi tak samo dzisiaj, jak stawiała na dyskotekach lata temu.
 Dzięki wielkie, że byliście ze mną  (mnóstwo maili z całego świata) w tej sentymentalnej podróży, że czytaliście moje wspomnienia i dorzucaliście własne uwagi. ELO ma w mojej płytotece i w sercu miejsce całkowicie osobne. Płyta się kończy, ale te melodie zostają z nami na zawsze! I mój muzyczny świat naprawdę nie kończy się na The Beatles, choć oczywiście  zajmują oni w nim ogromne miejsce. Ale jest w nim, jak widzicie czytając mego bloga, miejsce dla ELO, Be Geed, Pink Floyd, nawet Slade czy Sweet. 

 

• Mój TOp 45 - ELO (45-39)
• Mój TOp 45 - ELO (38-30)
• Mój TOp 45 - ELO (29-20)
• Mój TOP 45 - ELO (20-11)

1978. Najsłynniejszy skład Electric Light Orchestra. Od lewej: Mik Kaminski (skrzypce), Hugh McDowell (wiolonczela), Melvyn Gale (wiolonczela, fortepian), Jeff Lynne (wszystko, prócz perkusji ;)),  Richard Tandy (instrumenty klawiszowe), Kelly Groucutt (gitara basowa, harmonie wokalne), Bev Bevan (perkusja, czasem harmonie).

 

10. Boy Blue
Singiel: 1975
Album:  Eldorado - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Niezwykle porywający, wręcz dramatyczny utwór, który idealnie pokazuje konceptualną wielkość albumu "Eldorado". Jeff Lynne genialnie łączy tu baśniowy, orkiestrowy rozmach z chwytliwym, rockowym zacięciem. Dęciaki i smyczki nadają mu wręcz rycerskiego charakteru, tworząc utwór. 

 

9. Showdown
Singiel: 1973
Album:  On The Third Day - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

 Kamień milowy w historii ELO i jeden z najbardziej „stylowych” utworów w ich dorobku. Słynny, pulsujący motyw basowy połączony z charakterystyczną, wyrazistą grą smyczków do dziś robi ogromne wrażenie. Sam John Lennon rozpływał się nad tym kawałkiem, nazywając go godnym następcą brzmienia The Beatles.

 8. Evil Woman
Singiel: 1975
Album:  Face The Music  - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

 Prawdopodobnie jeden z najbardziej rozpoznawalnych i fortepianowych klasyków w historii muzyki rozrywkowej. Utwór ma niesamowity, lekko funkujący rytm i melodię, która dosłownie przykleja się do głowy po pierwszym przesłuchaniu. Znakomite sekcje smyczkowe i podszyty hebanowym groove'em wokal Lynne'a robią z tego absolutny majstersztyk.

7. Summer And Lightning
Album:  Out Of The Blue - (Kelly +) 1978
Kompozycja: Jeff Lynne 

 Cudowna, nieco bardziej kameralna perełka z legendarnego podwójnego albumu. Utwór zachwyca swoją przestrzennością i niezwykle ciepłym, marzycielskim klimatem, który idealnie oddaje tytułowe zestawienie letniego słońca i burzy. To piękny dowód na to, jak kunsztownie Lynne potrafił budować nastrój za pomocą bogatej aranżacji.

 

6. Rain Is Falling
Singiel: 1981
Album:  Time - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

 Jedna z najbardziej nostalgicznych i poruszających ballad z przełomowego, synth-popowego okresu grupy. Eleganckie połączenie elektronicznych syntezatorów ze smyczkowym tłem tworzy niesamowity, nieco deszczowy i samotny klimat. Ten utwór ma w sobie niezwykłą magię i wyjątkową głębię emocjonalną.

5. Can't Get It Out Of My Head
Singiel: 1975
Album:  Eldorado - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Przepiękna, symfoniczna ballada, która otworzyła zespołowi drzwi do wielkiej światowej kariery. Melodia jest tu tak miękka, rozmarzona i hipnotyzująca, że tytuł staje się wręcz proroctwem – po prostu nie da się jej wybić z głowy. Prawdziwe arcydzieło pod względem harmonii i orkiestracji. 

 

4. Sweet Is The Night
Album:  Out Of The Blue - (Kelly +) 1978
Kompozycja: Jeff Lynne 

Cudowny, dwoisty utwór, w którym kapitalną robotę robi podział wokalny między Jeffem Lynne’em a Kellym Groucuttem. Piosenka powoli narasta, by w refrenie eksplodować niesamowitą, optymistyczną energią. To jeden z tych utworów, które natychmiast poprawiają humor i dodają skrzydeł. 

3. Telephone Line
Singiel: 1977
Album:  A New World Record - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

 Podium otwiera absolutny wyciskacz łez i jeden z najpiękniejszych utworów o samotności, jakie kiedykolwiek napisano. Słynny wstęp z dźwiękiem sygnału telefonicznego wprowadza w niezwykle intymny nastrojowy świat, który rozwija się w monumentalny, emocjonalny refren. Piosenka-ikona, która wzrusza za każdym razem tak samo.

2. Strange Magic
Singiel: 1976
Album:  Face The Music - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Absolutnie hipnotyzujący, niezwykle zmysłowy i bezsprzecznie jeden z najbardziej klimatycznych utworów w historii zespołu. Jeff Lynne stworzył tu genialną, oniryczną balladę, która dosłownie otula słuchacza swoim niespiesznym, leniwym rytmem, wyśmienitymi partiami gitary hawajskiej i potężnym, przestrzennym podkładem smyczkowym. Do tego dochodzą kapitalne, anielskie chórki z udziałem Kelly’ego, które nadają całości prawdziwie „magiczny”, wręcz nierealny nastrój. Kawałek, który po prostu zniewala i nie traci ani odrobiny swojej czarującej mocy pomimo upływu lat.

1. Sweet Talking Woman
Singiel: 1978
Album:  Out Of The Blue - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

 

Zasłużone pierwsze miejsce! Genialny, dynamiczny i perfekcyjnie dopracowany hymn pop-rocka. Szybkie, „galopujące” smyczki na otwarciu, genialny bas Kelly’ego i niesamowicie chwytliwy refren czynią z tego utworu kwintesencję wszystkiego, co w Electric Light Orchestra najlepsze. Prawdziwy wulkan pozytywnej energii!  

 

Mój TOP 45 - ELO (20-11)

 

 

Witamy w trzecim odcinku mojego zestawienia Top ELO! Przechodzimy do kolejnej dziesiątki – tym razem przyjrzymy się pozycjom od 20. do 11. Standardowo już, tak jak w poprzednich postach o Top ELO, przy każdej piosence plusem lub minusem zaznaczam obecność w nagraniu Kelly'ego Groucutta – basisty kapeli, który w późniejszym okresie istnienia zespołu został usunięty ze składu przez Jeffa. Lynne oczywiście komponował, pisał teksty, produkował i pewnie w większości odpowiadał za aranżacje, ale te charakterystyczne chórki na najważniejszych płytach (jak Out of the Blue, Discovery czy A New World Record) śpiewał razem z Kellym. To właśnie tembr głosu Kelly'ego nadawał im cały ten elo-owski urok – a nie sam głos Jeffa.

 20. Mr. Blue Sky
Singiel: 1978
Album:  Out Of The Blue - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

 Absolutny pomnik muzyki pop-rockowej i niezaprzeczalne arcydzieło Jeffa Lynne’a. Powstawał w szwajcarskich Alpach, gdy po długich dniach mgły i deszczu nagle wyszło słońce – i tę czystą euforię po prostu słychać w każdej sekundzie. Piosenka jest skonstruowana jak miniaturowa symfonia: ma motoryczny rytm (uderzenia zegara/kamertonu), operowe chórki, powracające smyczki, vocoderowy finał ("Please turn me over") oraz niewyczerpane pokłady optymizmu. To utwór-instytucja, który zdefiniował brzmienie ELO.

 

 19. Jungle
Album: Out Of The Blue - 1978 - (Kelly +) 
Kompozycja: Jeff Lynne

 Jeden z najbardziej radosnych i eksperymentalnych utworów w dorobku grupy. Tropikalne odgłosy, plemienna sekcja rytmiczna i lekki, chwytliwy refren sprawiają, że utwór bawi formą i pokazuje bardziej beztroskie, zabawowe oblicze kapeli Jeffa. 

 

 

 

 18. Midnight Blue
Album: Discovery - 1979 (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

 Przepiękna, ciepła ballada o nocnym, nieco nostalgicznym nastroju. Łagodne prowadzenie wokalu Lynne’a i subtelny podkład muzyczny tworzą niezwykle wyciszający, wręcz otulający klimat – idealny dowód na to, że ELO potrafiło czarować również w spokojniejszych rejestrach.

17. Rockaria
Singiel: 1976
Album: A New World Record - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

Genialny i pełen energii romans opery z surowym rock and rollem. Utwór otwiera słynny operowy śpiew Mary Thomas (który powstawał w zabawnych okolicznościach po pomyłce w studiu), po czym piosenka wpada w szalony, fortepianowy rytm w stylu Chucka Berry'ego. To najlepszy dowód na to, jak bezproblemowo Jeff Lynne potrafił połączyć klasyczną arię ze starym, mocnym rockiem, a taki był znak firmowy na początku działalności. 

 

 

 

 16. Shangri-La
Album: A New World Record  1976- (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

Epicki, podsumowujący płytę utwór, który powoli buduje napięcie od prostej melodii do symfonicznego finału. Przepiękne harmonie wokalne oraz operowe wstawki w tle czynią z niego jeden z najbardziej dojrzałych i wyrafinowanych punktów w katalogu zespołu. No i Jeff wspomina tu swój ukochany zespół, The Beatles, może i utwór, "Hey Jude". 

 15. Last Train To London
Singiel: 1979
Album: Discovery - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

Niezwykle chwytliwy, napędzany pulsującym basem i smyczkami klasyk, w którym brzmienie ELO idealnie skrzyżowało się z muzyką disco końca lat 70. Niezwykła dynamika, natychmiast rozpoznawalny riff i chórki tworzą utwór, do którego po prostu nie da się nie tańczyć. 

 

 

 

 14. Confusion
Singiel: 1979
Album: Discovery - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

 Świetny przykład połączenia klasycznego pop-rocka z pulsacją ery disco i szerokim użyciem syntezatorów (w tym charakterystycznego vocodera). Piosenka mimo lekko zagubionego, melancholijnego tekstu o miłosnym zamieszaniu posiada niezwykle melodyjny, wpadający w ucho rytm.

 

 

 

 13. Mission
Album: A New World Record  1976 - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

 Klimatyczny, nieco niedoceniony utwór, w którym Jeff Lynne wciela się w rolę obserwatora Ziemi z kosmosu. Spokojny, melancholijny wstęp stopniowo przechodzi w dostojne, podniosłe rozwinięcie z kapitalnymi aranżacjami smyczkowymi oraz syntezatorowymi. Nostalgia za Kosmosem, która zaraża.

 

 

 

 

 12. Livin' Thing
Singiel: 1976
Album: A New World Record  - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

 Jeden z największych i najbardziej rozpoznawalnych przebojów grupy. Słynne, dramatyczne wprowadzenie na skrzypcach przechodzi w niezwykle porywający, podnoszący na duchu rytm. Całość charakteryzuje się genialną dynamiką i niesamowicie nośnym refrenem.

 

 

 11. Wild West Hero
Singiel: 1979
Album: Out Of The Blue - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne         

Dzięki westernom wszystkie dzieciaki na świecie chcieli byś kowbojami, walczyć z Indianami lub jako Indianie walczyć z białymi. Mit Dzikiego Zachodu uwiódł widocznie także lidera Electric Light orchestra. Bohater Dzikiego Zachodu to zwieńczenie albumu Out of the Blue i majstersztyk formy. Utwór zaczyna się jak delikatna, niemal country-folkową ballada z fortepianem i powolnym wokalem, po czym eksploduje orkiestrowym rozmachem, chorałami acapella i potężną ścianą dźwięku. To fantastyczna, wieloczęściowa opowieść o ucieczce w dziecięce marzenia o byciu bohaterem Dzikiego Zachodu. Nieważne o jakim kolorze skóry. 

 

 

 

Niesamowita "7" The Beatles - wg. Jimmy Page'a

 

 

 

Do ścisłej czołówki gigantów muzyki rockowej niewątpliwie należy zespół Led Zeppelin, którego siłą napędową oraz architektem brzmienia hardrockowego i heavymetalowego był Jimmy Page. Robert Plant pisał nieprawdopodobne teksty, choć miał też oczywiście ogromny wpływ na samą muzykę. Nie będę jednak mocniej rozwijał tego wątku – to materiał na oddzielny post (pewnie na moim drugim blogu), bo musiałbym się rozpisać również o roli dwóch pozostałych członków tej kapeli, którzy wcale nie byli tylko tłem dla wspomnianej dwójki. Dzisiaj czas na post zainspirowany materiałem znalezionym na YouTube. Trudno go było zignorować na tym blogu, gdy ktoś taki – prawdziwy heros hard rocka – składa ukłon jego bohaterom. Przed Wami: Jimmy Page i 7 utworów The Beatles, które zmieniły gitarowy świat.

Często myślimy o The Beatles w kategoriach genialnych melodii, popowych rewolucji i piosenek, które śpiewał cały świat. Łatwo jednak zapomnieć, że Lennon, McCartney i Harrison byli przede wszystkim innowatorami gitarowego brzmienia. Przekonałem się o tym po raz kolejny, oglądając materiał, w którym sam Jimmy Page – architekt brzmienia Led Zeppelin i jeden z największych gitarzystów w historii – analizuje geniusz Beatlesów na przykładzie siedmiu konkretnych utworów. Page nie słuchał ich jak zwykły fani. On ich analizował, studiował i czerpał z nich garściami. Zobaczcie, na które utwory Wielkiej Czwórki z Liverpoolu wskazał mistrz i co takiego w nich dostrzegł.  Nawet pionierzy hard rocka i ciężkich brzmień potrzebowali inspiracji. Dla Jimmy'ego Page'a Beatlesi nie byli tylko popową kapelą, ale prawdziwym laboratorium nowoczesnego grania na gitarze. Oto 7 utworów, które Page uznał za absolutnie kluczowe dla każdego gitarzysty. Post ilustruję czy wzbogacam konkretnymi wypowiedziami członków Led Zeppelin na temat Fabsów i ich wpływu na zespół. Dodałem też kilka wypowiedzi Beatlesów o kapeli Page'a i Planta. Warto tutaj bym dodał, że Paul McCartney po latach tworząc swój wymarzony band to uznał Johna Bonhama za najlepszego perkusistę (pamiętam, że jako wokalistę wybrał Elvisa a Hendrixa jako gitarzystę). Tytuł każdej piosenki zawiera link do jej szczegółowego opisu. 

JIMMY PAGE: Beatlesi byli zespołem, który w studiu robił rzeczy całkowicie bezprecedensowe. Każdy ich album był krokiem w przyszłość. Łamali wszelkie panujące zasady nagrywania i robili to z niezwykłą gracją. Dla każdego z nas, którzy wtedy pracowali w studiach jako muzycy sesyjni, ich płyty były jak podręcznik tego, co w ogóle jest możliwe do osiągnięcia na taśmie... Led Zeppelin a Beatlesi i Stonesi ? Led Zeppelin było w swojej własnej lidze… bez ujmy dla Beatlesów czy Stonesów – oni byli modnymi zespołami, ciągle w prasie, a Led Zeppelin nie. Nam zależało tylko na muzyce.

JOHN LENNON: Wiecie, ja po prostu myślę: albo mi się coś podoba, albo nie; albo jest ciężkie, albo lekkie. Lubię ciężką muzykę – nazywam to rockiem. Lubię Zeppelina, słyszałem tylko parę kawałków, ale są OK...  Nie wiem właściwie za dużo, o co im chodzi, ale jedno jest pewne: Jimmy Page to cholernie dobry gitarzysta. [Według relacji dziennikarki Lisy Robinson Lennon słuchał też „Stairway to Heaven” i był pod wrażeniem utworu.]

7. And Your Bird Can Sing (1966)

 

Niektóre wykonania gitarowe stają się sławne, ponieważ są trudne technicznie. Inne stają się legendarne, ponieważ brzmią tak, jakby były zagrane bez najmniejszego wysiłku. Dla Jimmy'ego Page'a „And Your Bird Can Sing” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Utwór zawiera jeden z najbardziej cenionych dwugłosów gitarowych (twin guitar) w historii rocka, dowodząc, że w pamiętnej grze na gitarze nie chodzi o popisywanie się – chodzi o precyzję, równowagę i melodię. Od pierwszych nut przeplatające się gitary prowadzące poruszają się z niezwykłą jednością, tworząc harmonie, które pozostają zarówno imponujące technicznie, jak i natychmiast wpadające w ucho. Każda fraza jest starannie dopracowana i żadna z gitar nie zagłusza drugiej. Zamiast tego idealnie się uzupełniają, tworząc brzmienie, które inspirowało pokolenia muzyków rockowych. Ten poziom muzycznej dyscypliny niezwykle trafiał do Page'a. Jako jeden z największych aranżerów rocka rozumiał, że najlepsze partie gitarowe służą piosence, zanim zaczną służyć samemu muzykowi. „And Your Bird Can Sing” demonstruje dokładnie tę zasadę, łącząc zawiłą wirtuozerię z nieodpartym, popowym pisaniem piosenek. Dla Jimmy'ego Page'a nie był to po prostu kolejny klasyk Beatlesów. Była to lekcja gitarowej harmonii, muzycznej pracy zespołowej i gustownego umiaru – cech, które każdy poważny gitarzysta powinien przestudiować na długo przed próbą szybszej lub głośniejszej gry. Dla Page’a kluczowa była tutaj genialna harmonia dwóch współgrających ze sobą gitar prowadzących. George Harrison i John Lennon zagrali podwójną partię solową w dwugłosie, co na tamte czasy było czymś niezwykle skomplikowanym i rzadkim. Jimmy widział w tym nagraniu absolutną szkołę gitarowej harmonii – i to na długo przed tym, zanim ten styl dopracowały do perfekcji takie zespoły jak Thin Lizzy czy Wishbone Ash.

JIMMY PAGE: Gdyby nie The Beatles, muzyka rockowa wyglądałaby zupełnie inaczej. Oni pokazali nam wszystkim, że zespół rockowy może opierać się na autorskim materiale, rozwijać się z płyty na płytę i nie dawać zamknąć w żadnej szufladce. Dali nam wolność artystyczną, z której my w Led Zeppelin potem w pełni korzystaliśmy. 

6. Day Tripper (1965)

 

Każdy gitarzysta marzy o napisaniu riffu, który ludzie rozpoznają w kilka sekund. Beatlesi dokonali dokładnie tego w „Day Tripper”. Dla Jimmy'ego Page'a ten utwór jest jednym z najlepszych dowodów na to, jak pojedynczy pomysł gitarowy może zdefiniować całe nagranie. Na długo zanim zespoły rockowe zaczęły budować piosenki wokół potężnych riffów, Beatlesi pokazali już, że prosta, inspirowana bluesem fraza może stać się niezaprzeczalną tożsamością utworu. Genialność tego riffu tkwi w jego oszczędności – nie jest szybki, nie jest efekciarski, a jednak każda nuta ma swój cel, tworząc nieodparty groove, który napędza kawałek od początku do końca. Ta umiejętność przekazania tak wiele za pomocą tak niewielu środków była zawsze jedną z cech, które Page najbardziej podziwiał w .....  Więcej czytaj w całym artykule na Fab Four Blog. 

  

Mój TOp 45 - ELO (29-20)

 

 

Witamy w trzecim odcinku mojego zestawienia Top ELO! Przechodzimy do kolejnej dyszki – tym razem przyjrzymy się pozycjom od 29 do 20. W tym zestawieniu wprowadzam małą, ale ważną modyfikację: przy każdym utworze umieściłem symbol plusa (+) lub minusa (-). W ten sposób zaznaczam udział Kelly’ego Groucutta. Moim zdaniem to właśnie Kelly odpowiadał za te niezwykle charakterystyczne, potężne harmonie wokalne, które definiowały brzmienie Electric Light Orchestra w latach ich największych sukcesów. Warto jednak dodać małe zastrzeżenie – na przykład w przypadku piosenek z albumu Secret Messages plusik oznacza po prostu, że Kelly brał udział w samych nagraniach płyty, choć – jak wiemy – nie zaśpiewał już we wszystkich utworach. Zostawmy jednak detale dyskograficzne na boku i przejdźmy do muzyki. Oto miejsca 29–20!

  

 

29. Steppin' Out

Album: Out Of The Blue - 1977  (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Lekki, subtelnie swingujący i niezwykle elegancki utwór z płyty Out of the Blue. Łączy w sobie miękki rock z delikatnymi wstawkami orkiestrowymi, dając poczucie swobody, oddechu i zrzucania z siebie dotychczasowych ciężarów. To piosenka idealna na drogę, budząca poczucie nowego otwarcia i wyruszania w nieznane z czystą kartą.

 

 28. Need Her Love
Singiel: 1979
Album: Discovery - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

Urocza, stylizowana na lata 50. i 60. ballada, w której czuć wielką miłość Jeffa Lynne’a do klasycznego rock'n'rolla i brzmienia spod znaku The Everly Brothers czy ukochanego zespołu Jeffa The Beatles. Utwór jest wyciszony, pozbawiony ciężkiej orkiestracji, skupia się na ciepłym wokalu, delikatnych gitarach i absolutnie bezpretensjonalnej, prostej deklaracji uczuciowej. 

 

27. Calling America

Singiel: 1986
Album: Balance of Power - (Kelly -)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Znakomity, przebojowy singiel, stworzony w pełnej estetyce lat 80. Chwytliwy, gitary riff, jasna produkcja i pulsacyjny rytm nadają mu bardzo amerykańskiego, radiowego charakteru. W warstwie lirycznej to opowieść o frustracji i bezskutecznych próbach dodzwonienia się przez ocean do bliskiej osoby. 

 

26. Stranger

Singiel: 1981
Album: Time - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Mroczniejszy, wyciszony i niezwykle dojrzały numer z płyty Secret Messages. Opowiada o uczuciu bycia obcym w nieznanym mieście i poszukiwaniu bliskości. Subtelna gra klawiszy, lekko cofnięta, ale nadająca utworowi uroku gitara oraz miękki, niemal intymny wokal Lynne’a budują tu wspaniały, lekko deszczowy, nocny klimat, który wciąga od pierwszych sekund. 

 

25. Secret Messages

Singiel: 1983
Album: Secret Messages - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Tytułowy utwór z albumu z 1983 roku, w którym Jeff Lynne bawi się motywem ukrytych przekazów i teoriami spiskowymi wokół „odwracania taśm” w muzyce rockowej. Numerek ma świetny, wyrazisty rytm, wyjątkowo chwytliwy gitary riff i bardzo bogatą, pulsującą produkcję elektroniczną, która do dziś brzmi niezwykle świeżo i intrygująco. 

 

24. Ticket To The Moon

Singiel: 1981
Album: Time - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Jedna z najbardziej wzruszających ballad w dorobku grupy. Oparta na głębokim, melancholijnym brzmieniu pianina i szerokich plamach smyczkowych, przenosi nas w przestrzeń kosmiczną, będąc jednocześnie opowieścią o tęsknocie za dawnymi, prostszymi czasami. Lynne mistrzowsko buduje tu klimat samotności i zagubienia w pędzącym technologicznym świecie. Przepiękne harmonie i pamiętam z dyskotek. 

 

23. Yours Truly, 2095

Album: Time - 1981 (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Genialny, wyprzedzający swoje czasy numer z konceptualnego albumu Time. Muzycznie napędzany jest przez szybki, niemal nowofalowy bit i bogate warstwy syntezatorów. Tekst opowiada historię człowieka przeniesionego w przyszłość, który zakochuje się w androidzie – kobieta-robot wygląda jak jego dawna miłość, ale jest pozbawiona prawdziwych uczuć, co tworzy przejmujący, technologiczno-romantyczny klimat. Promocja IBM? ;)

 

22. Don't Walk Away

Singiel: 1980
Album: Xanadu - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne 

Wyjątkowy kompromis między klasycznym brzmieniem zespołu a estetyką disco/synth-popu przełomu lat 70. i 80. Utwór powstał na potrzeby filmu Xanadu i wyróżnia się niezwykle płynną linią melodyczną. Pulsujący bas i łagodne syntezatory tworzą tu tło dla bardzo emocjonalnego wokalu, w którym pobrzmiewa desperacka prośba o pozostanie przy ukochanej osobie. Film miał być próbą powtórzenia sukcesu "Greasu", stąd zapewne udział Olivii Newton-John a układ muzyki jak z "Saturday Night Fever": różni wykonawcy plus jedna strona dla głównego, tam Bee Gees tutaj ELO. Muzyka Jeffa jednak tylko średnia, ale Don't Walk Away zachwyca. 

 

21. It's Over

Singiel: 1977
Album: Time - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne

Niezwykle dramatyczna, poruszająca ballada, która doskonale pokazuje, jak ELO potrafiło połączyć muzykę rockową z powagą orkiestry symfonicznej. Lynne śpiewa tu z ogromną wrażliwością o nieuchronnym końcu miłości, a cała kompozycja powoli narasta, budując potężne napięcie za pomocą tnących powietrze smyczków i punktującego basu, po czym nagle cichnie, pozostawiając słuchacza w nostalgii. 

 

 

20. Mr. Blue Sky 

Singiel: 1977
Album: Out Of The Blue - (Kelly +)
Kompozycja: Jeff Lynne  

Arcydzieło pop-rocka i prawdziwy wybuch muzycznego optymizmu. Jeff Lynne stworzył tu genialną strukturę opartą na staccato pianina, potężnych symfonicznych aranżacjach i operowych wręcz chórkach. Każda sekcja utworu przynosi nową zmianę rytmu, aż po zmysłowe Finałowe „Please turn me over” wypowiedziane przez vocoder, co czyni ten numer jednym z najbardziej wielowarstwowych utworów w historii muzyki rozrywkowej. 

_____________